Azul to abstrakt, w którym gracze wcielają się w artystów, którzy na zlecenie króla układają mozaiki na ścianach pałacu. Rozgrywka trwa kilka rund i w każdej z nich gracze po kolei wybierają płytki z dostępnych warsztatów lub ze środka stołu. Wszystkie płytki jednego koloru trafiają na planszetkę gracza, a pozostałe przesuwane są na środek obszaru warsztatów. Po zakończeniu rundy następuje faza punktowania, jeśli rząd został wypełniony, jedna płytka trafia na właściwe miejsce w mozaice, a pozostałe są odrzucane. Punkty zdobywamy za sąsiadujące ze sobą płytki w pionie i poziomie. Niewykorzystane płytki powodują punkty ujemne. Gra kończy się w momencie, gdy któryś z graczy zapełni cały poziomy rząd na swojej planszy. Pomimo licznych pozytywnych opinii i recenzji Azul mnie ostatecznie nie zachwycił. Zawiodłem się na tej grze i spodziewałem się czegoś przyjemniejszego, a otrzymałem monotonne przesuwanie płytek. Tytuł jest nudny, a rozgrywka skrajnie prosta i po kilku partiach staje się bardzo powtarzalna, a decyzje graczy są prozaiczne i mało angażujące. Ta gra to dla mnie zwykłe zwyczajne przekładanie kafelków przy zerowych emocjach. W grze ciągle robimy to samo, co kompletnie nie zachęca do kolejnych rozgrywek. Mechanicznie wszystko działa poprawnie, ale brakuje tu głębi, którą chciałoby się odkrywać z partii na partię. Na plus zdecydowanie zasługuje wykonanie - komponenty są solidne, a kostki stylizowane na mozaikę wyglądają naprawdę świetnie i robią bardzo dobre wrażenie na stole. Podsumowując Azul to prosta monotonna gra, która może przypaść do gustu nowym graczom lub osobom szukającym bardzo lekkiego tytułu. Wygląda ładnie, ale to za mało, aby została dłużej na moim stole. Przed zakupem polecam najpierw gdzieś sprawdzić ten tytuł. Moja ocena: 5/10.

Azul to gra, która na pierwszy rzut oka zachwyca wykonaniem, ale niestety pod warstwą ładnych kafelków kryje się bardzo płytka i szybko nużąca rozgrywka. Mechanika opiera się niemal wyłącznie na wybieraniu i układaniu płytek według z góry narzuconego schematu, co po kilku partiach staje się przewidywalne i monotonne. Brakuje tu poczucia rozwoju, zmienności czy emocjonujących zwrotów akcji. Interakcja między graczami jest minimalna i sprowadza się głównie do podbierania sobie kafelków, co częściej wywołuje frustrację niż realną rywalizację. Decyzje rzadko dają satysfakcję strategiczną, często są oczywiste albo wymuszone przez sytuację na stole. Jeden błąd potrafi mocno ukarać punktowo, co sprawia, że gra bywa bardziej irytująca niż angażująca.