Sagrada

Dla kogo? Dla fanów szybkich i ładnie wykonanych abstraktów, które nie wybaczają błędów i są dość mocno losowe. Zdecydowanie nie sprawdzi się dla osób, które poszukują jakiegokolwiek klimatu. Natomiast idealnie nadaje się jako gra wprowadzająca w świat nowoczesnych gier planszowych. EDIT: Duży plus za kolorki i jak ktoś lubi puzzle to się odnajdzie. O co chodzi? Każdy z graczy będzie miał za zadanie ułożyć na swojej plansz 4x5 pól jak najwspanialszy witraż z kolorowych kostek. Gra podzielona jest na 20 rund a w każdej z rund będziemy układać do dwóch kostek k6 w jednym z 5 kolorów. Trudność leży w tym, że nasza planszetka wymagać może układania konkretnych wartości bądź kolorów na konkretnych polach. Ponadto żadna z kostek nie może graniczyć z kostką o tej samej wartości bądź kolorze. Dla ułatwienia będziemy mogli korzystać z jednego z 3 narzędzi rzemieślniczych naginających zasady układania/dobierania kostek. Na koniec gry punkty zdobywać będziemy z 3 celów wspólnych na rozgrywkę (np. za różne kolory w kolumnie) oraz jednego celu indywidualnego. Wrażenia: Nie będę ukrywał. Nie pałam jakąś szczególną miłościa do Sagrady. Nie dlatego, że gra jest zła. Po prostu za często się w niej mylę, a pomyłka w Sagradzie potrafi być bolesna. Generalnie uważam, że Sagrada ma naprawdę świetny stosunek czasu gry do tego co sobą oferuje. Nie czuję w niej nigdy, że rozgrywka się dłuży, ani że była za krótka. Zresztą gdy po jednej partii czujemy niedosyt to możemy szybko rozłożyć nowe cele i rozdać nowe wzory witraży i zagrać. Wykonanie: Gra jest ładna, ale nie przesadzona. Dzięki temu wypada czytelnie i powiedziałbym ze smakiem. Mamy kolorowe kostki, worek na nie. Dwuwarstwowe planszetki, a także sporo kart, utrzymanych w klimacie. Także wykonanie oceniam jako wzorowe.