“Tokaido” to jedna z ładniejszych i przyjemniejszych gier, które miałam przyjemność testować w ostatnim czasie. W trakcie gry wcielamy się w wędrowców pokonujących legendarną Drogę Wschodniego Morza. Na trasie znajdują się przeróżne pola: możemy kupić pamiątkę, odwiedzić gorące źródła, spotkać się z ciekawymi osobami, spróbować regionalnego specjału czy odwiedzić świątynię. Każde działanie przynosi nam punkty, które decydują o tym, kto wygra grę. Tym, co wyróżnia “Tokaido”, jest między innymi długa, podłużna plansza oraz fakt, że gra nie jest podzielona na rundy. Ruch zawsze wykonuje gracz, którego pionek znajduje się na końcu. Zasady gry są bardzo proste do zrozumienia i zapamiętania. Nie jest to jednak gra z rodzaju tych niewymagających i nudnych, które nie przynoszą graczom żadnej satysfakcji, a jedynie gwarantują napady ziewania. Oj nie! Podczas gry trzeba trochę pokombinować, obmyślić strategię, analizować ruchy i punkty przeciwników. Nie ma jednak żadnych negatywnych interakcji, a cała rozgrywka przebiega w spokojnej i sympatycznej atmosferze. Gra jest po prostu przepiękna: elegancka, minimalistyczna i bardzo, ale to bardzo klimatyczna. Zachwyci nie tylko tych, którzy są już zakochani w japońskiej kulturze - wręcz przeciwnie, dzięki tej grze również osoby, które do tej pory nie interesowały się krajem kwitnącej wiśni, zechcą dowiedzieć się o nim więcej. “Tokaido” to jedna z gier, która przez swoje piękne wykonanie bardzo dobrze sprawdzi się również na prezent. Jestem zachwycona nie tylko wydaniem, ale także mechaniką, koncepcją i regrywalnością “Tokaido”. To jedna z tych gier, które na pewno często będą lądowały na naszym stole.

Zawsze wydawało mi się, że Tokaido jest trudną grą. A jest wręcz przeciwnie - to tytuł w miarę prosty - zarówno pod względem zasad jak i samej rozgrywki. Jest dosyć szybka, ale jeśli myślicie o rozgrywce w dwójkę to pojawia się modyfikacja, która wprowadza negatywną interakcję. Pudełko jest ewidentnie “przemopompowane”, choć na plus istnienie wypraski (i zakoszulkowane karty prawie się w niej mieszczą). Troszkę przypomina mi Parki (mechanika poruszania ostatniego pionka) - tutaj są gospody, w Parkach kolejne rundy. Może ciut inaczej punktujemy (reguły), ale gdzieś ta główna idea jest bardzo podobna.

Minimalistyczna, ale bardzo estetycznie wykonana gra, gdzie ścigamy się o punkty na dawnym japońskim szlaku Tokaido. Ciekawie wypada tutaj mechanika poruszania się - rundę zaczyna gracz, który znajduje się na końcu kolejki. Z tego powodu trzeba planować dokładnie swoje ruchy, aby nie ułatwić innym rozgrywki, ponieważ tylko jedna osoba może znajdować się w jednej lokacji. Każde miejsce natomiast daje nowe możliwości - możemy przykładowo zbierać części krajobrazów, odwiedzać gorące źródła, albo sklepy. Miła i przyjemna gra na filerek.