Znak Starszych Bogów

Gra oparta na rzutach kośćmi, bardzo losowa, ale jednocześnie z mechanizmami, które tę losowość pozwalają w pewnym - odczuwalnym, sensownym - stopniu kontrolować. Prześliczne grafiki oraz fragmenty tekstu tworzą odpowiednią - lovecraftowską - atmosferę. Nie ma tu fabuły, która stanowiłaby siłę napędową tej gry. Chodzi wyłącznie o niedopuszczenie do przebudzenia się Przedwiecznego lub - gdy się to nie uda - wepchnięcia go z powrotem przez wrota w Otchłań, nim całkowicie wydostanie się na wolność (wolę o tym myśleć w ten sposób, bo nijak nie potrafię sobie wyobrazić, aby jakikolwiek człowiek był w stanie zabić Przedwiecznego). Z jakiegoś powodu gra uchodzi za niezwykle łatwą. Nie wiem dlaczego, trudno mi to zrozumieć. Pytanie czy każdy, kto tak twierdzi gra prawidłowo interpretując zasady, bo ukazało się w 2018 roku specjalne FAQ na stronie oryginalnego, zachodniego wydawcy, które wyjaśniało wiele powtarzających się wątpliwości (podobno instrukcja do pierwszego wydania była kiepska, stąd może rozgrywka była pełna błędów wynikających z przeróżnych interpretacji zasad, a tym samym trudność gry cierpiała). W jakim gronie jest prowadzona rozgrywka, na ilu badaczy? Duża losowość, konieczność odrzucania kości po nieudanym rzucie, blokowanie kości - raczej nie czynią z tej gry niedzielnego spaceru w parku. Jeśli o mnie chodzi gra jest średnio trudna. Pomimo potężnej dawki losowości jest tak przemyślana, aby losowość nie była dominująca i gra nie była całkowicie dziełem przypadku (co naprawdę czyniłoby ją trudną, bo nieopanowaną i taka gra nie miałaby po prostu sensu). To dobra gra dla miłośników kulania kości i niepewności, ryzyka, jakie się z tym łączą. Dla mnie bardzo wciągający, nie pozbawiony konieczności pomyślenia tytuł w bardzo atrakcyjnej stylistyce. Idealna rozrywka na ok. 60-120 minut dla gracza solo jak i większą ilość uczestników. Zapewnia sporą dawkę emocji.