Eksplodujące Kotki to przykład gry, która w praktyce nie oferuje niczego wartościowego poza chwilowym chaosem i losowością. Mechanika jest prosta do bólu: dobierasz karty, starasz się nie trafić na „eksplodującego kota” i używasz kilku akcji specjalnych, które w gruncie rzeczy niewiele zmieniają. Większość partii sprowadza się do szczęścia przy losowaniu kart. Karty są zabawne i grafika w stylu komiksowym nadaje rozgrywce trochę humoru. Niestety, to jedyna jej zaleta. Brak strategii, brak głębi, brak satysfakcjonującego planowania wszystko zależy od przypadku. Po kilku grach doświadczenie staje się monotonne, a interakcja między graczami ogranicza się do losowych efektów kart.

Imprezowa karcianka z dużą dawką czarnego humoru i specyficzną kreską. Choć grafiki nie są w moim stylu, trzeba przyznać, że są spójne i dobrze oddają zwariowany klimat gry. Sama rozgrywka jest bardzo szybka do przygotowania. Zasady są intuicyjne i dobrze opisane w instrukcji, choć brakuje tam wyraźniejszych wyróżników najważniejszych informacji. Mimo prostoty, gra daje przestrzeń na kalkulowanie ryzyka, planowanie akcji i... podrzucanie kłopotów innym graczom. Gra raczej nie buduje dużego napięcia. Eksplozja rzadko zaskakuje, co obniża poziom immersji. Z drugiej strony negatywna interakcja jest bardzo wyczuwalna: można skutecznie uprzykrzać innym życie i dobrze się przy tym bawić. Regrywalność podstawki jest niska, ale to tytuł, który rzadko kończy się na jednej partii. Warto jednak rozważyć zakup dodatków. Dodają one grze więcej głębi i sprawiają, że zabawa naprawdę się rozkręca. Dobra, lekka gra imprezowa, jeśli lubisz koci humor i trochę złośliwości. Sama podstawka może szybko się znudzić, ale z dodatkami zyskuje drugie życie.