Eurobusiness to klasyczna gra planszowa która jest oparta na zasadach klasycznego Monopoly i praktycznie nie wprowadza żadnych zmian. Podczas rozgrywki gracze rzucają kostkami i poruszają się po planszy w jednym kierunku o wskazaną liczbę oczek. Następnie kupują nieruchomości, na których się zatrzymają, pobierają czynsze z nieruchomości już posiadanych, na których inni gracze się zatrzymają poprzez losowy rzut kostką, a gra trwa do momentu wyeliminowania przeciwników z gry. Rozgrywka jest mocno losowa, a decyzje graczy często nie mają znaczenia, zazwyczaj opłaca się kupować wszystko na czym pionek gracza się zatrzyma. Nie ma tu praktycznie żadnej taktyki - o przebiegu rozgrywki w dużej mierze decydują rzuty kośćmi, co często prowadzi do losowych i frustrujących sytuacji. Eurobusiness potrafi się potwornie dłużyć, szczególnie przy większej liczbie graczy, a mechanizm eliminacji sprawia, że część osób przez długi czas pozostaje jedynie obserwatorami. Podsumowując Eurobusiness wypada blado na tle nowoczesnych gier planszowych, które oferują większą decyzyjność, lepsze tempo rozgrywki i ciekawsze mechaniki. Jako familijny klasyk do okazjonalnego grania z dziećmi może się sprawdzić, ale raczej tylko na samym początku planszówkowej drogi. Na rynku jest dziś naprawdę wiele znacznie lepszych tytułów - bardziej angażujących i pozwalających rozwijać logiczne myślenie. Eurobusiness cenię przede wszystkim za wspomnienia z dzieciństwa. W tamtym czasie była dla mnie świetną grą i dawała mnóstwo radości i być może właśnie o to chodzi w tego typu tytułach. Pomimo sentymentu obecnie ciężko mi ponownie zasiąść do tego tytułu ze względu na dużą losowość i przestarzałe mechaniki. Moja końcowa to ocena 5/10.

Tania... i na tym kończą się zalety tej gry. To miernie wydana PRLowska kopia Monopoly, która w czasach słusznie minionych - z braku laku - cieszyła się sporą popularnością. Dzisiaj jednak nie przystaje do współczesnych gier. Chociaż może dostarczyć sporo rozrywki to raczej nie rozgrywki. Poziom wpływu gracza na rozgrywkę mieści się między "Węże i drabiny" a "Talismanem". Pewnie można by ją gdziś sklasyfikować w okolicach Ludo, ale fakt, że część rozgrywki przeniesiona jest nad planszę (dogadywanie się, licytacje, etc.) niektórych może bawić. Podejrzewam, że współcześnie głównymi odbiorcami tej gry są dzieci, które w jakimś stopniu są wprowadzane do świata planszówek. Żaden gracz nawet na tę opinię nie spojrzy. A Ci co spojrzą nie zrozumieją mojego skrajnie negatywnego nastawienia do niej.

Tą grę kupiłem ze względu na sentyment z dzieciństwa i przez taki pryzmat ją ocenie. Gra prosta szybko się ją przygotowuje do grania i szybko sprząta. To gra klasy siądźmy wszyscy razem do stołu i spędźmy razem czas nie ważna czy gramy z dziećmi, czy z dziadkami wszyscy miło spędzimy czas razem. W tej grze nie ma nic porywającego lub przykuwającego wzrok przy grach dzisiejszych. Mimo to za koło 50 zł dostajemy starego klasyka, który potrafi skupić całe rodziny przy stole i miło spędzić czas razem. Jakość wykonania mocno budżetowa, ale mi to w tej akurat grze w ogóle nieprzeszkadza. Dla mnie ta gra to trochę podróż w swoje dzieciństwo, więc to raczej gra nie dla każdego. Gram w tą grę przy rodzinnym stole jej prostota i mój sentyment sprawia, że gra mimo trącenia myszką pozostanie i tak w mojej kolekcji.