Ta gra może wydawać się trudna. Niech nie przestraszy Was długa instrukcja. Ta gra jest całkowicie logiczna. Po jednej rozgrywce cała symbolika stanie się dla Was klarowna. Przebieg tury jest też dosyć dobrze opisany ikonami na planszetkach graczy. To typowe euro ekonomiczne. Czy ma klimat? Dla niektórych tak, dla niektórych nie. Dla mnie - raczej mniej niż więcej. Podróże w kosmos? Niektóre elementy - świetnie pomyślane - budowa rakiety czy planowanie lotów (i pozyskiwanie pasażerów); inne - mnie nie do końca przekonują - jak np. sama podróż. A jeszcze inne w ogóle do mnie tematycznie nie trafiają - tak jak mechanizm wybierania akcji. Oczywiście pod względem "klimatu" gry. Sama bowiem mechanika, rozbudowane zależności, ale dosyć przemyślanie skonstruowane sprawiają, że gra się dosyć przyjemnie. No i na koniec warstwa estetyczna. Bardzo porządnie wydana gra. Estetycznie ilustrowana. Pudełko wyposażone w inserty. Sporo zawartości (odpowiednio jak na grę za tę cenę). Wg mnie - wszyscy miłośnicy gier euro ekonomicznych zagrają w Galactic Cruise z przyjemnością.

Są gry, które od pierwszego rozłożenia robią wrażenie „kolosa” i dokładnie takie miałem odczucie przy Galactic Cruise. Pełno elementów, zasad, ikon… trochę ekscytacji, trochę obawy, czy to się nie rozjedzie. Pierwsza partia? Raczej walka z systemem niż granie. Ale coś mnie w tym przyciągnęło, w połowie rozgrywki nagle załapałem, o co w tym wszystkim chodzi, i wtedy zaczęło to mieć sens. W swojej turze tak naprawdę kręcimy się wokół kilku głównych decyzji. Najczęściej wysyłasz pracownika na planszę i robisz dwie akcje, zbierasz zasoby, rozwijasz technologie, budujesz moduły statków, rekrutujesz ludzi albo ustawiasz się pod kolejne ruchy. Do tego dochodzi moment, w którym zamiast „standardowej” tury decydujesz się na odpalenie rejsu i to jest kulminacja kilku wcześniejszych decyzji. No i jeszcze trzeci tryb: odzyskiwanie pracowników, które brzmi mało ekscytująco, ale często daje konkretne bonusy i wymaga dobrego wyczucia timingu. Najbardziej kupiło mnie planowanie rejsów. Składanie wszystkiego w całość, budowa statku, rezerwowanie pasażerów, ogarnianie zasobów i spięcie tego w czasie. Kiedy w końcu odpalasz taki „idealny” lot po kilku turach przygotowań, to jest czysta satysfakcja. Jeden z tych momentów, dla których chce się grać dalej. Bardzo dobrze działa też rozwijanie swojego silniczka. Na początku robisz niewiele, ale z czasem zaczynasz generować więcej zasobów, łączyć akcje w sensowne ciągi i widzisz, jak wszystko zaczyna się zazębiać. To daje bardzo fajne poczucie progresu. Na plus też różnorodność, układ technologii, cele i dostępne opcje sprawiają, że partie się od siebie różnią. Niby robisz podobne rzeczy, ale droga do tego wygląda inaczej. Do tego dochodzi sporo małych kombinacji, które potrafią dać dużo satysfakcji, kiedy dobrze je złożysz. Dużym plusem są też karty planu, często pozwalają robić naprawdę mocne, sprytne akcje i nagle otwierają zupełnie nowe możliwości. To jeden z tych elementów, które potrafią „odpalić turę” i zrobić efekt wow, jeśli dobrze je wykorzystasz. Wykonanie też robi robotę. Gra wygląda świetnie na stole, masa elementów, czytelna ikonografia, wszystko ma swoje miejsce. I jeszcze jedna rzecz: mimo ciężaru zasad, to wszystko jest zaskakująco logiczne. Jak już przebrnie się przez próg wejścia, to nagle okazuje się, że mechaniki są spójne i zaczynają działać intuicyjnie. Ale no właśnie, nie wszystko tu siedzi idealnie. Czas rozgrywki potrafi się przeciągać, zwłaszcza jeśli ktoś przy stole lubi analizować każdy ruch. Są momenty przestojów, gdzie tempo wyraźnie siada i gra zaczyna się dłużyć. Druga sprawa: w połowie rozgrywki praktycznie znika blokowanie pól. Na początku jest jeszcze napięcie, ktoś komuś zajmie akcję, trzeba kombinować. Ale później, gdy opcji robi się więcej, każdy zaczyna grać „swoje” i interakcja wyraźnie spada. Trochę szkoda, bo aż się prosiło o utrzymanie tej presji do końca. No i strategie, mimo wielu systemów i możliwości, w praktyce wszystko i tak kręci się wokół lotów. Jeśli ich nie robisz, masz poczucie, że zostajesz w tyle. Przy takiej liczbie mechanik liczyłem na więcej równorzędnych dróg do zwycięstwa. Mimo tych minusów chętnie do niej wrócę. Bo kiedy wszystko zaczyna działać, daje bardzo konkretne poczucie „ogarnięcia systemu”. Trochę straszy ciężarem w stylu gier Vital Lacerda, momentami jest przekombinowane i potrafi się dłużyć, ale jednocześnie jest cholernie satysfakcjonujące, pod warunkiem, że dasz mu czas i masz ekipę, która też chce w to wejść. 8/10

Setup do zaakceptowania, 20min i gramy. Jedyny minus jak dla mnie to dłuuuga kołderka. Niemniej gra się przyjemnie i w kolekcji zostanie (jak już ja mam) bo i ładna i woła na partyjkę. Ale jak ktoś nie ma, to polecam zagrać u kogoś bo jednak szału nie robi :(. A dodatki to żarcik, żadnego nie potrzeba (piszą, że w nich kafle statku można uprościć przy zagrywaniu - coś nie pykło z nimi, nie polecam zupełnie zbędne - mam jeden w ogóle nie ogrywany - bo sama gra kompletna)

Bardzo solidna gra ekonomiczna na temat prowadzenia własnej firmy zajmującej się wysyłaniem gości na kosmiczne wycieczki. Gra daje dużo możliwości i zawsze oferuje wyjście z sytuacji. Cała zabawa polega na "kto pierwszy ten lepszy " w realizacji celów. Jednocześnie po drodze jest bardzo dużo kombinowania oraz można przyjmować różne taktyki realizacji najlepiej punktujących celów.  Na duży plus solidne wydanie oraz sporo smaczków w tym napisana z prawdziwym polotem instrukcja;).