Moja przygoda z Gloomhaven Szczęki Lwa miała 3 stadia: Pierwszym z nich była ekscytacja rozpoczęciem nowej gry kampanijnej z rewelacyjnym samouczkiem wprowadzającym mnie do świata Gloomhaven. Kolejnym była fascynacja system walki oraz rozwojem naszych bohaterów. Za to ostatnim stadium było „Zmęczenie Gloomhavenowe”, o którym wspomniałem wcześniej. Ta choroba jednak wygrała z nami i tylko dzięki silnej determinacji udało nam się skończyć tą grę. Jednak Szczęki Lwa nie są złe. Uważam nawet, że jest to idealna gra, która mogłaby kogoś wprowadzić do świat dungeon crawlerów. Po prostu gdyby fabuła gry i przeciwnicy byli bardziej angażujący to pewnie lepiej byśmy się bawili. Ostateczny werdykt: Zagraliśmy, ale szczęki z zachwytu nie rozwarliśmy

Właśnie rozegrałem z żoną pierwszy scenariusz. Gra jest ładna, szczególnie że lubie malować figurki. Klimat „plus sto”, gdy figurki są pomalowane. Wykonanie poza jedną rzeczą bardzo dobre. Niezrozumiała jest dla mnie idea bardzo grubych kafelków przeciwników, które maja się zmieścić do bardzo wąskich podstawek. Już przy pierwszej próbie jeden kafelek został uszkodzony. Szkoda. Jest sporo zasad, jednak dzięki scenariuszom wprowadzającym nie dostajemy nimi wszystkim w twarz na jeden raz. Podoba mi sie to rozwiązanie. Jeśli chodzi o opowieść to ciekawa choć na razie nie wciągnęła mnie tak jak Tainted Grail. Zobaczymy co dalej. Na razie git.