Tak spartolić taką fajną grę. Zacznijmy od warstwy prezentacyjnej, bo pewnie tutaj dużą część opinii nie będzie szczędzić ten tytułowi pochlebnych opinii. Wbijmy zatem troszkę kij w mrowisko. To po kolei: - drewniane pionki symbolizujące budowle są trudno rozróżnialne - wszystkie utrzymane w brązowo-beżowej kolorystyce, pod względem kształtu wyróżnia się jedynie wiatrak. Gdy plansza zacznie się nimi zapełniać ciężko będzie się połapać gdzie jest który. Fakt - można poznać po rodzaju terenu na którym stoi, ale równie dobrze to wszystkie mogłyby wyglądać tak samo. - wyfrezowania na kosteczki graczy znajdujące się na górze pionków budynków czasem są za wąskie by zmieścić kosteczkę (przynajmniej w moim egzemplarzu), - brak wytłoczki, - 3 typy spośród 4 kart umiejętności mają brązową ramkę - nie do odróżnienia; fakt można je podzielić patrząc na rewers i może nie ma to większego znaczenia - to jednak po co było się silić na ich zróżnicowanie, - zbyt mało miejsca na zasoby na planszetce gracza, - planszetki oczywiście świeżo wyjęte z pudełka były już wygięte w łódeczkę. Wszystko to jednak można uznać za czepianie się i pewnie po części tak jest. Jednak największy problem to jest instrukcja. Już pomijam, że zasady wyjaśniane są zawile i chaotycznie. Można jednak odnieść wrażenie (i nie ma tutaj znaczenia czy rozmawiamy o polskiej czy angielskiej instrukcji), że przygotowujący zasady nie bardzo mieli czas i ochotę, aby ją dobrze przeanalizować. Czy instrukcja wyjaśnia np. co zrobić, gdy w fazie nawiedzenia nie ma 4 Widm w zapasach? No dobrze, a co do samej gry. To bardzo prosta gra "euro". Czy jest klimatyczna? Raczej nie, a utrzymanie wszystko w brązowej kolorystyce męczy oczy przy próbie zorientowania się w sytuacji na planszy w końcowych rundach rozgrywki. Niemniej sama rozgrywka jest dosyć intuicyjna, jak się już przebrnie przez instrukcję (ewentualnie filmy z zasadami) to okazuje się, że zasady są całkiem proste. Symbole dosyć czytelne i zrozumiałe. Nie przesadzona z ich ilością. Odrobina losowości (gdzie wypadną widma, co dostaniemy za ich przegonienie) bywa odczuwalna (dużo zależy też od tego jakie ułożenie nam się trafi - tzn. jakie karty targowiska, umiejętności, a nade wszystko - jakie karty Widma. W grze dla dwóch graczy można sobie w zasadzie nie wchodzić w drogę, a i trudno odczuć by Widma stanowiły znaczącą przeszkodę (jako element, który może pozbawić graczy zwycięstwa na koniec). Taka gra na poziomie trudności Everdell. Ale chyba lepsze jest Everdell.

Bardzo ciekawa gra, w której wcielamy się w widzących i rozmawiających z duchami mieszkańcami krainy Kalena. Będziemy w niej zagrywać proste akcje, poruszać się dzięki temu po mapie, zdobywać surowce i wznosić budynki. Kluczowym jest rozmawianie z duchami i przepędzani ich z planszy, za co dostajemy różne bonusy. Do tego dochodzi pewien wyścig, kto pierwszy "wciśnie" się na odpowiednie pola punktowe i odblokuje co lepsze umiejętności. Ładna, pastelowa gra (choć kilka kolorów mogło być innych lub nieco intensywniejszych), o prostych zasadach, fajnie wyglądająca na stole. Taki przerywnik pomiędzy czymś cięższym :)