Kowale Losu to gra kościana, w której gracze rozwijają swoje kości, starając się jak najlepiej je rozbudować. W trakcie rozgrywki rzucamy kośćmi, a następnie pozyskujemy złoto, odłamki słońca lub księżyca. Zasoby te służą do pozyskiwania kart oraz do modyfikowania kości. Kluczowym elementem gry jest właśnie rozwój kości, który pozwala z czasem wykonywać coraz silniejsze akcje i budować swoją strategię. Gra jest bardzo innowacyjna pod tym względem i ten mechanizm naprawdę robi świetne wrażenie. To rozwiązanie jest świeże i daje sporo satysfakcji z rozwoju. Jednak bez jakiegoś narzędzia do podważania, czasem bywa ciężko z wymianą ścianek na inne. Losowość w tej grze zupełnie mi nie przeszkadza, wpisuje się w jej charakter i dobrze współgra z mechaniką. Niestety to, co psuje moje odczucia, to długość rozgrywki. Gra kończy się zdecydowanie za szybko. Gdy już wreszcie uda się sensownie zmodyfikować swoje kości i zaczyna się robić naprawdę ciekawie, rozgrywka nagle dobiega końca. Co pozostawia duży niedosyt po partii. Ważnym aspektem gry jest również pozyskiwanie kart, teoretycznie służą one zarówno do punktowania, jak i wykonywania akcji. W praktyce jednak najlepiej skupić się na zdobywaniu kart o wysokiej wartości punktowej. Testowałem różne podejścia i niestety karty o niższych wartościach, nawet z ciekawymi zdolnościami, nie są w stanie nadrobić różnicy punktowej. Podsumowując Kowale Losu to gra z bardzo interesującym i świeżym mechanizmem rozwoju kości, który chętnie zobaczyłbym w bardziej rozbudowanym tytule dla zaawansowanych graczy. Niestety zbyt krótka rozgrywka i pewne uproszczenia sprawiają, że gra pozostawia lekki niedosyt. Moja ocena to 7/10.

Gracze wcielają się w bohaterów, którzy zdobywają punkty chwały poprzez pokonywanie potworów i zdobywanie artefaktów. Głównym celem jest zdobycie jak największej liczby punktów chwały do końca gry. Możliwość modyfikowania kości dodaje głębi strategii i regrywalności. Czas gry wynoszący około 40 minut sprawia, że jest to idealna propozycja na wspólne wieczory. Gra niestety nie przypadła mi do gustu. Rozgrywka wydawała się monotonna, a mechanika nie angażowała mnie na tyle, bym chciała do niej wracać.