Z niecierpliwością czekałem na Księgę Zaklęć, bo jestem wielkim fanem Gizmosa - innej gry tego samego autora. Po dwóch rozgrywkach czuję pewien niedosyt dynamiki w trakcie grania. Czegoś mi tu brakuje. Czegoś co powodowałoby, że jeden efekty wywołuje kolejny. Silniki tworzone w grze wydają się płaskie i zbyt krótkie. Nie tego oczekiwałem. Niemniej, gra jest ładnie wydana i ma przeogromny potencjał na tworzenie dodatków. Dodatków oryginalnych ale również fanowskich. Mam nadzieję, że gra przyjmie się na tyle, że takie dodatki zaczną wychodzić i zwiększą głębię i dynamikę rozgrywki. Na tę chwilę, lekkie zawiedzionko, ale nie skreślam tego tytułu.

Szybki wyścig, w mielenie zasobów bez polotu. Nie lubię takich gier po 3-4 partiach mam dosyć. Sprawdziłem wszystkie zaklęcia i wieje nudą. W dodatku start gry jest tak powolny. Mam wrażenie, że lepszy wynik bardziej zależy od szczęścia niż od decyzji. Nazywam to pozorna decyzyjność,gdzie większe znaczenie ma szczęście. Choć zdarza się układ już zaklęć i klejnetów,gdzie można podejść do tego taktycznie. Co z tego jak determinuje to bardziej losowy start, wyścig i już może być potocznie pozamiatane. Na plus wykonanie, ale gra mechanicznie się nie broni.

Księga Zaklęć to gra karciana, w której wcielamy się w magów przygotowujących się do corocznego wielkiego rytuału. Gra zapowiadała się ciekawie jako niewielki fillerek, który mógłby sprawdzić się jako przerywnik pomiędzy większymi tytułami lub jako wprowadzenie nowych graczy w świat nowoczesnych gier planszowych. Niestety, w praktyce Księga Zaklęć pozostawia spory niedosyt. Rozgrywka rozkręca się bardzo powoli - przez pierwsze rundy gracze właściwie tylko dobierają żetony materii, co szybko staje się monotonne i mało angażujące. Co gorsza, gdy w końcu zaczyna się dziać coś ciekawszego, gra kończy się zaskakująco szybko, przez co całość sprawia wrażenie niedopieczonej. Runda gracza składa się z trzech faz: Poranka, Południa i Wieczoru. Podczas fazy Poranka gracz albo wybiera jeden konkretny żeton materii z kafelka ołtarza (według koloru lub symbolu) - co okazuje się często zwyczajnie nieopłacalne i zbyt wolne - albo losuje dwa żetony w ciemno z woreczka, licząc na szczęście. Ta druga opcja jest wyraźnie lepsza, ponieważ zapewnia więcej żetonów, gdy szczęście dopisuje pozwala szybciej uczyć się zaklęć oraz ułatwia magazynowanie materii na planszetce chowańca w celu zdobywania punktów. W fazie Południa gracz magazynuje żetony na chowańcu, natomiast dopiero w fazie Wieczoru może uczyć się kart zaklęć na trzech poziomach - im wyższy poziom, tym wyższy koszt nauki i teoretycznie lepsza umiejętność. W praktyce jednak zaklęcia, mimo unikatowych umiejętności, nie wnoszą do rozgrywki większych emocji i rzadko przesądzają o zwycięstwie. Wielokrotnie sprawdzałem, że im szybciej będziemy umieszczać żetony materii na planszetce chowańca, tym szybciej wygramy. To całkowicie rozmija się z głównym założeniem gry, która teoretycznie powinna nagradzać naukę zaklęć. W praktyce jeden z graczy może pójść „na skróty”, skupić się wyłącznie na punktach z chowańca, sztucznie przyspieszyć zakończenie gry i wygrać, podczas gdy reszta dopiero buduje swoje zaklęcia. Prosta blokada punktowania do momentu nauczenia się określonej liczby zaklęć mogłaby ten problem rozwiązać, ale niestety jej tu zabrakło. Graficznie gra cieszy oko, ale najbardziej zaskoczyła mnie jakość żetonów - zamiast zwykłych kartonowych elementów otrzymujemy solidne żetony akrylowe. Natomiast na przeciwnym biegunie znajduje się tacka na odrzucone żetony, która według dołączonej broszury, aby zachowała swój kształt, musi zostać sklejona dołączoną przezroczystą taśmą. Do minusów należy również zaliczyć planszetki chowańców, które poza ładną grafiką nie oferują żadnych unikalnych zdolności - szkoda, bo mogłoby to dodatkowo zróżnicować rozgrywkę. Podsumowując Księga Zaklęć to gra poprawna, ale pozbawiona polotu, nudna, nierówna i niewykorzystująca własnego potencjału. Mechanicznie działa, ale do końca nie została przetestowana. Dla mnie to tytuł zasługujący jedynie na 5/10.

Gra strasznie miałka, bez klimatu, bez wyrazu. Surowce. Mielimy, mielimy, mielimy... tzn. czarujemy. Potencjał może i ma (sam pomysł z tworzeniem czarów), ale realizacja niezbyt zachęcająca. Początkujących graczy nie nakłonimy tym tytułem do rozpoczęcia przygody z planszówkami, doświadczeni będą znudzeni. "Duża regrywalność" wg autorów wynika z dużej liczby układów (tj. liczby wariacji z powtórzeniami - dla 7 kart w 3 wariantach to 2187 zestawów), ale zapomnieli o znudzeniu tytułem, który może przyjść już po ułamku tej liczby rozgrywek.