Jeśli Chatkę z Piernika postawić w Parku Niedźwiedzi, to zamieszkają w niej lamy. Teraz można budować poziomie i w pionie, a zamiast domina są tetrisy. W tym przypadku efekt końcowy znacznie przerasta sumę składników. Pozyskiwanie zasobów przez przykrywanie ich znamy i lubimy. Tutaj działa jeszcze lepiej, bo teraz kształty kafli są trudniejsze do wpasowania. Karmienie kart lam dla punktów działa dokładnie jak kupowanie kart za pierniczki, ale zdobyty przy okazji lamowy mepelek, jest stałą przeszkadzajką, którą musimy ustawić na polu swojej układanki. A tych lam chcemy mieć jak najwięcej, bo dają punkty. I chcemy je szybko, bo kolejne będą mniej opłacalne. Poza tytułowymi lamami bardzo dobrą robotę wykonują karty mieszkańców. Kiedy zakrywamy pole wioseczki pozyskujemy kartę lokalsa, który zapewnia bonus do zbiorów, do złota, możliwości wymiany. Te karty ślicznie się kombują. Wymiana zasobów znacznie ułatwia zdobywanie lam. Zebranie trzech kart dających dodatkowe monety szybko nabija kiesę. Podobnie jak w przypadku kart lam, trwa też wyścig o realizację ogólnodostępnych kart celów. Żetonem rezerwujemy sobie ile punktów z danej karty chcemy ugrać po spełnieniu warunku. Żeton można przemieścić, co pozwala porzucić cel, który okazał się niemożliwy do zrealizowania. I tu też obowiązuje zasada, że kto pierwszy, ten lepszy. Pierwszy na karcie zgarnie najwięcej punktów, a kolejni już mniej. Lamaland to takie "the best of" Phil Walker Harding. Najlepsze mechaniki w jednej składance przebojów, która ma też kilka nowych hitów.