Pagan: Tajemnica Roanoke

Chyba jeden z moich największych zawodów planszowych w ostatnich latach. Gra na papierze wygląda świetnie. Silnie asymetryczne talie, odmienne cele i sposoby gry wiedźmy oraz łowcy - brzmi super. Do tego dochodzi blef, kombinacja jak przechytrzyć i wyprowadzić przeciwnika w pole. Do tego talie, które można rozwijać i układać przed rozgrywką (gdy ma się dodatki). Do tego nie jest to TCG z dużym finansowym progiem wejścia. No ideał. Niestety w naszych rozegranych 15 partiach okazało się, że do ideału brakuje bardzo wiele. W tej grze bardzo słabo wypada blef - czyli sam core jej zamysłu. Nie ważne co się robi, nasza każda gra kończyła się tak, że albo wiedźma blefowała na dwóch wieśniaków (jeden był prawdziwy, drugi to blef) i łowca musiał podjąć decyzję zabijając jednego, bo w innym przypadku w kolejnej rundzie by przegrał (został by odpalony rytuał). Przy graczach o podobnych umiejętnościach nie da się blefować na 3 wieśniaków, bo jest za mało czasu - wtedy łowca zdąży rozgryźć co i jak. Gra się też dłuży ale najgorsze jest właśnie to, że po 1h grania łowca rzuca monetą i ma 50% szans na wygraną. No chyba, że wcześniej wylosuje kartę akurat tego wieśniaka, na którego jest blef - wtedy cała gra nie ma sensu bo wie już kogo zabić. To, że wiedźma nie wie której postaci kartę odkrył łowca to nieporozumienie.