Biały Zamek

Biały Zamek na dwie osoby (choć jest na cztery)to taka śliczna, elegancka gra, która wygląda jak spokojny spacer po japońskim ogrodzie, a po 10 minutach okazuje się księgowym mordobiciem w jedwabnych rękawiczkach. Wszystko tu jest małe, ciasne i złośliwie precyzyjne. Bierzesz jedną kostkę i nagle się okazuje, że zabrakło ci jednej monety, jednego ryżu, jednej perły i sensu życia. Na dwie osoby działa to naprawdę świetnie, bo nie ma tu przypadkowego tłoku, tylko czyste, osobiste: „aha, to TY mi zabrałeś tę kostkę”. Jest sporo patrzenia przeciwnikowi w talerz, dużo cichego kombinowania i ten piękny moment, kiedy robisz niby skromny ruch, a potem odpala się małe combo-wombo i czujesz się jak urzędnik-szachista na dworze Daimyo. Nasza ocena (mój chłop jest za leniwy, żeby stworzyć własne konto na Planszeo): bardzo dobra gra dla dwóch osób, jeśli lubisz spryt, planowanie i lekkie psychiczne podgryzanie się przy stole. Piękna, zwarta, trochę wredna. Taki mały pałac bólu, ale stylowy.