Piątkowy wieczór spędziliśmy u znajomej przy Black Rose Wars: Duel – Kami i po tej partii mogę już śmiało powiedzieć: to dla mnie relacja typu love–hate. Z jednej strony ta gra potrafi wciągnąć jak mało która. Z drugiej, aż za dobrze widzę, gdzie mogłaby być lepsza i dlaczego mimo wszystko nadal bardziej ciągnie mnie do „dużej Róży”. Pierwsze wrażenie? Bardzo dobre. Plansza jest nie tylko piękna, ale przede wszystkim funkcjonalna, wszystko ma swoje miejsce, nic się nie gubi, wszystko jest czytelne. To niby detal, ale robi ogromną różnicę w odbiorze. Najbardziej kupiło mnie jednak tempo. Gramy tylko 4 rundy i to czuć. Tu nie ma miejsca na przestoje, decyzje podejmuje się szybko, a sama rozgrywka jest dynamiczna i konkretna. Po ogarnięciu zasad downtime praktycznie znika. To jeden z tych tytułów, gdzie siedzisz naprzeciwko przeciwnika i czujesz, że każda decyzja naprawdę ma znaczenie. Bo ma. Planowanie czarów to czyste napięcie. Nie ma tu długofalowego układania strategii na 10 tur do przodu, jest ciągłe: „co on zrobi teraz i jak mogę go przechytrzyć?”. To bardziej taktyczna szachownica niż epicka opowieść i właśnie dlatego działa tak dobrze. Jest bezpośrednio, agresywnie, momentami wręcz brutalnie. Bardzo podoba mi się też system wspólnych zadań, liczy się to, kto pierwszy je zrealizuje. Chętnie zobaczyłbym coś takiego w większej wersji, gdzie zdarzały się nierówne, trudne do wykonania cele. Bramy fajnie rozruszają planszę, trudno się schować, przeciwnik praktycznie cały czas pozostaje w zasięgu. Do tego dochodzą ciekawe akcje pomieszczeń i klasycznie dla Ludus Magnus Studio, świetne figurki, które robią klimat na stole. Szkoła magii wypada dobrze… ale właśnie tutaj czuję największy niedosyt. W Duelu ograniczamy się do jednej, przez co jest mniej „kombinacyjnie” niż w dużym Black Rose Wars. Brakuje tej swobody budowania własnego stylu, mieszania efektów i tworzenia złożonych synergii. Pole do eksperymentów jest wyraźnie mniejsze. Mam wręcz wrażenie, że dopiero dorzucenie szkół z większej wersji naprawdę otwiera tę grę i pokazuje jej pełny potencjał. No i tu dochodzimy do sedna. Czuć, że to uproszczona wersja większego tytułu. Mniej kombinowania, mniej „wow”, mniej głębi, szczególnie jeśli znasz dużą Różę. To trochę jak esencja pojedynku wyciągnięta z większej całości: dla jednych ogromna zaleta, dla innych źródło niedosytu. Klimat? Niby jest Japonia, Kami, cała otoczka, ale w trakcie gry schodzi to na dalszy plan. Zostaje bardzo dobra mechanika, tylko że bardziej czujesz, że „grasz w system”, niż że uczestniczysz w historii. A jednak… wiem, że będę do niej wracał. Bo jest szybka. Bo jest bezpośrednia. Bo daje ogromną satysfakcję z przechytrzenia przeciwnika. Czy jej potrzebuję, mając Black Rose Wars: Odrodzenie? Raczej nie. Ale gdybym nie miał dużej wersji, Duel – Kami bez problemu znalazłby miejsce w mojej kolekcji. I chyba właśnie dlatego to dla mnie solidne 8/10, mniej epickie, niż mogłoby być, ale za to szybkie, taktyczne i cholernie wciągające. 8/10

Naprawdę pozytywne zaskoczenie. Niby kolejna część BRW: Duel, niby to to samo. Ale jednak asymetryczność postaci w pudełku, temat obudowany wokół legend Japonii, oraz jak zawsze cudowne wykonanie, stawiają wysoko w rankingu kolejnego Duela z serii Black Rose Wars. Podobają mi się twisty w postaci bram tori, ciekawie to działa i daję szersze pole możliwości przemieszczania się i sąsiadowania. Poza tym to kolejna gra z serii, którą można łączyć spokojnie z pozostałymi, tworząc naprawdę szeroki wachlarz bohaterów i inwokacji w systemie :)