"Zaginione Miasta. Pojedynek" to gra banalna pod względem zasad, ale z naprawdę przyjemną i wciągającą rozgrywką - serio, na jednej grze rzadko kiedy się kończy 🙈 Jedna plansza i kilkadziesiąt kart (z bardzo ładnymi grafikami) - to wszystko, co jest potrzebne do gry. Jej mechanika jest jednak na tyle ciekawa, że sama gra wcale nie jest aż taka łatwa! Niby każdy gra swoje, ale warto obserwować ruchy przeciwnika - zawłaszcza jego strategię i posiadane przez niego karty. Znajdzie się nawet lekka negatywna interakcja - można pobierać karty odrzucone przez drugiego gracza i zdobywać dzięki nim niemałe punkty! Powiem Wam, że naprawdę polubiłam tego grę i z chęcią ją rozkładam, gdy mamy chwilkę wolnego czasu i ochotę na coś lżejszego. Można opracować sobie kilka strategii i żonglować nimi w zależności od wylosowanych kart, albo grać "na czuja" - oba podejścia dobrze się sprawdzają i to od Was zależy, które wybierzecie. "Zaginione Miasta" to doskonały przykład tego, że fajna gra wcale nie musi mieć tysiąca komponentów i mnóstwa zasad, od których boli głowa 😁

Knizia, jak to Knizia - karty, dużo losowości i delikatna wariacja znanych mu mechanik. Czyli głównie zbieranie zestawów lub licytacja. Tutaj tej drugiej nie ma, a gra w całości opiera się na tym pierwszym. Czyli coś co w jakimś stopniu może kojarzyć się ze Sporem o Bór a w bardzo odległych analogiach przywoływać styl Remika (czy Remibryżdża). Gra jest bardzo krótka (wręcz błyskawiczna pojedyncza rozgrywka/partia). By troszkę zredukować znaczący wpływ losowości zaleca się sumować wyniki z trzech kolejnych partii. Estetyka... cóż karcianka Knizii, ale wydana przez NK czyli brak znanych od Muduko ilustracji Piotra Sokołowskiego (zastępujących często pierwotne rysunki i zwiększających niesamowicie atrakcyjność produkcji). Mimo wszystko to jeden z lepszych tytułów od Reinera Knizii, szczególnie jeśli chodzi o rozgrywki dla dwóch graczy (bo w tym obszarze gry z licytacją w tle wypadają raczej słabo).

Gra prze lata ugruntowała swoją pozycję na światowym rynku i tylko pozostaje się cieszyć, że NK ponownie wydała ją u nas. Minimum zasad - połóż kartę, dobierz kartę, a decyzji i dylematów sporo. Jak to w grach karcianych jesteśmy skazani na losowy dociąg kart, ale to my podejmujemy decyzje co z zastaną sytuacją zrobić. Kapitalny tytuł szczególnie dla par, ale na pewno warto rozważyć jako element edukacyjny przy nauce liczenia. Ja osobiście uwielbiam i jest to obecnie mój numer 1 gier typowo dla dwóch osób.

Jestem po kilku rozgrywkach i powiem szczerze, że jestem na tak. Jest to pojedynek bardziej losowy, ponieważ musimy wybrać z dostępnych kart na naszej dłoni i położyć na wybranej ekspedycji. Oczywiście są minusowe punkty, więc trzeba wybrać czy idziemy we wszystkie ekspedycje czy wybieramy tylko 3 i tutaj staramy się iść po kolei numeracja do 10. Zdarzyło mi się także mieć punkty minusowe ale to w niczym nie przeszkadza, bo można w kolejnej turze obrać inną ścieżkę i nadrobić stracone punkty z pośredniego razu. Jak na pojedynek jest to szybkie granie i można się za nią zabrać jako rozgrzewkę przed inną bądź jako dobranockę.