Jestem zachwycony Zaginionymi Miastami: Pojedynek. Lubiłem już tę grę wcześniej, ogrywając ją na BGA i grając w starą wersję u znajomego. To jedna z moich ulubionych gier Reinera Knizii i nigdy nie odmówię partyjki. Nawet jeśli szlag mnie trafi przy pechowym dociągu kart i jedyne co mi pozostaje to obserwować, jak przeciwnik odlatuje w swoich wyprawach, jakby przytroczył ze sobą łazika albo inną łódź podwodną… Gra jest losowa, tak. Jeśli przeciwnikowi siądą karty, a nam nie, to niewiele ugramy. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, by spróbować się odegrać w kolejnej rozgrywce! Przebiegają one tak szybko, że moim zdaniem to żaden problem. Zwłaszcza że samo obcowanie z grą Zaginione Miasta: Pojedynek jest zwyczajnie przyjemne. Dobrze wykonane, duże karty, grafiki, na które chce się patrzeć, no super sprawa! Nie do końca za to jestem kupiony Kamieniami Milowymi. Z jednej strony bardzo prosty do wprowadzenia moduł, z drugiej strony wywierający tak ogromny wpływ na rozgrywkę, że zaburza mi jej cały flow. I ponownie, losowość daje się tu jeszcze bardziej we znaki, bo wystarczy, że przeciwnikowi akurat wlecą na rękę potrzebne do celów karty i bez problemu zgarnie większość z nich, podczas gdy my walczymy o skrawki. ~ Kryspin

Bardzo pozytywne zaskoczenie. Ostatnio żadna karcianka nie spodobała mi się tak bardzo jak te zaginione miasta. Czuć tutaj tytułowy „pojedynek” między graczami, są emocje podczas rozgrywki. Lubię ten element ryzyka, poniekąd takiego push your lucka- czy kłaść już kartę z wyższym numerem, czy czekać na dobranie jakiejś niższej, czy w ogóle zaczynać jakąś ekspedycję? Czy to się opłaci skoro mamy bidę w tym kolorze na ręce? Masa fajnej zabawy i emocji, a do nutka ryzyka i igrania ze straceniem sporej ilości punktów (bo czasem można stracić naprawdę sporo). Serio polecam.

Jestem fanką gier Reinera Knizia, gdyż są one często policzalne i precyzyjnie zaprojektowane. Nie inaczej jest w przypadku gry Lost Cities, którą mam już od dłuższego czasu i w którą zawsze chętnie gram. Lost cities to dowód na to, że gra nie musi mieć miliona zasad żeby być fajna. Mamy 8 kart i z nich wybieramy kartę do naszej wyprawy. Jeśli już zaczniemy budować jakąś wyprawę, musimy liczyć się z tym, że każda rozpoczętą wyprawa kosztuje - 20 punktów, dlatego zanim zdecydujemy się na wystawienie karty na odpowiednie miejsce, powinniśmy sie zastanowić, czy uda nam się zdobyć chociaż 20 punktów za daną wyprawę, żeby nie mieć ujemnych punktów. Będziemy mogli korzystać z mnożników w postaci splecionych dłoni, które będą nam podwajać, potrajać nasze punkty. Jedną kartę wykładamy albo na swoją wyprawę albo na plansze, gdy chcemy ją odrzucić. Następnie dobieramy kartę. Ja mam obecnie najnowszą wersję Lost cities wraz z fioletową wyprawą, która nie była dostępna w wcześniejszych wersjach tej gry. Ciekawostka jest taka, że karty ułożone po kolei tworzą obrazek wyprawy. Prosta, krótka gra, którą warto mieć w swojej kolekcji.