Mecz stulecia kupiłem trochę przypadkiem za 25 zł i szczerze mówiąc dokładnie z takim nastawieniem do niej siadałem, mała gra dla dwóch osób w dziwnym, nietypowym temacie. Bez oczekiwań na jakieś objawienie. I w sumie dokładnie tym jest: po prostu dobrze zrobioną grą, ale z klimatem, który robi robotę. Mechanicznie wszystko jest bardzo proste. Walczymy o przewagi kartami i pionkami, a przegrany starcia odpala efekt swojej karty. Niby banalny koncept, ale naprawdę działa. Jest tu fajne kombinowanie, kiedy warto wygrać pojedynek, a kiedy lepiej specjalnie odpuścić, żeby skorzystać z efektu. Dzięki temu partie mają taki spokojny, psychologiczny charakter i momentami serio czuć klimat szachowego pojedynku. Najbardziej podobało mi się właśnie to przepychanie inicjatywy i wzajemne czytanie przeciwnika. Gra nie jest skomplikowana, ale daje satysfakcję z małych decyzji. Nie ma tu spektakularnych akcji czy wielkich twistów, bardziej powolne budowanie przewagi i kontrolowanie sytuacji. Z drugiej strony już po pierwszej partii widać, że mechanicznie to nie jest nic wybitnego. Temat niesie dużą część doświadczenia, bo gdyby podmienić szachy na cokolwiek innego, zostałaby po prostu solidna dwuosobowa gra typu przeciąganie liny. Dobra, płynna i przyjemna, ale raczej bez efektu wow. Mimo tego nie żałuję zakupu ani trochę. Za 25 zł dostałem bardzo klimatyczną i dobrze wykonaną grę, do której pewnie jeszcze będę wracał od czasu do czasu. Po prostu nic więcej niż solidne 7/10.