Smoki z głębin

O Smokach warto wspomnieć coś więcej, bo to naprawdę dobry tytuł, którego współautorem jest Simone Luciani. Na naszym rodzimym rynku grę wydaje Muduko, znane z wielu mniejszych, rodzinnych tytułów. Smoki z głębin wybijają się nieco z portfolio wydawnictwa, zarówno pod względem trudności jak i ilości komponentów. Same zasady są bardzo proste, z dwóch posiadanych kart zagrywamy jedną i układamy na planszy smoka zgodnie z zagranym wzorem. W zależności od tego, jakie elementy zakrywamy, zdobywamy monety, żetony zatopionych okrętów lub karty rafy na których znajdują się dodatkowe bonusy. Jeśli zakryjemy wir lub prąd morski, musimy zapłacić 2 monety za każdy z nich. Smoki muszą być wykładane zgodnie z zasadami, albo muszą przylegać którymś bokiem do wyspy, albo do smoka przeciwnika, smoki w tym samym kolorze nigdy nie mogą ze sobą sąsiadować. Po wystawieniu smoka gracz dobiera nową kartę wzoru, dodatkowo może jeszcze zagrać karty rafy i realizować misje za zdobyte żetony okrętów. Na koniec gry, liczymy punkty za kilka rzeczy, monety, misje, okręty i co najważniejsze przewagi - plansza podzielona jest na cztery królestwa, w których staramy się mieć większość, liczymy ilość smoków w każdym królestwie i dodajemy ukryte smoki, które znajdują się na kartach rafy. W przypadku remisu, liczymy kto ma więcej segmentów smoków w królestwie. To co bardzo mi się tutaj podoba to to, że gra wymusza interakcję. Smoka musimy przyłączyć do smoka przeciwnika, od nas zależy jak dobrze to rozegramy i czy zablokujemy swoich rywali, czy sami siebie, co też może się zdarzyć. Gra jest oczywiście losowa, mamy w końcu karty, ale punktować możemy za kilka rzeczy a kart nie dobieramy w ciemno. O ile przeciwnicy nie zniweczą naszych planów, można śmiało zaplanować jakąś strategię. Technicznie gra jest abstraktem, ładnie wydanym i z ciekawym tematem przez co, moim zdaniem jest całkiem klimatyczna. Ponadto jako filler, sprawdzi się także w gronie zaawansowanych graczy.