Leciwy już tytuł, który chyba podzielił kolekcjonerów: - z sympatii trzymasz, albo już go nie masz. Shogun to taki już klasyk ze stajnie QG, który już zestarzał się na tyle, że odstaje od nowych gier wydawanych obecnie. Grafiki, choć klimatyczne i kojarzące się z ekranizacją filmu o tym samym tytule, trochę już trącą myszką. Wielkie, nieukładne pudło jak na czasy wydania, nie sprawia już takiego przytłaczającego gdy leży na półce wraz z innymi molochami, ale jest dość przyzwoicie wypełnione. Wykonanie dobre, wizualnie poprawić można tokeny i meple wydrukowanym zastępstwem jak kto woli - wygląd, rzecz gustu. Sama gra nie ma nic absolutnie nowoczesnego w sobie i jest to ten typ gier, które faworyzuję ze względu na czas który spędziło się nad stołem przy nim. Jest tu dużo rzeczy, które można by było zminiaturyzować, albo choćby pomniejszyć, wieża, jest po wielu partiach posklejana, ale stoi. Zawsze podziwiałem jak grube są tekturowe elementy - jak na tamte czasy solidne i nadal w dobrym stanie. Rozgrywka daje satysfakcję i choć po wielokroć wysypywane pierdoły z wieży nie zawsze muszą być życzliwe, to jednak idzie odnaleźć swoją strategię i wygrać. Gra jest długa, ale bardzo "miodna". Wycisnąć z niej można wiele, pomimo czasu jaki upłynął, nadal jest to świetna gra (choć designerzy robią lepsze i bardziej dopracowane). QG wydawał całe serie swego czasu, jak na złość Wallenstein nie do końca jakoś mi pyknął, ale Shogun wydaje się znacznie płynniejszy w poszczególnych fazach. Co mnie ogólnie boli to fakt, że na 2 osoby się nie pogra, rozumiem ogólny zamysł i dlaczego, ale właśnie tu nowocześniejsze gry mają przewagę - choćby wprowadzanie NPCowych klanów daje szansę na dwuosobówkę czy może kampanię nawet. To jest mały minus, bo gra na właśnie 3 osoby to gratka - polecę i wyjmę zawsze :)

Bardzo chciałam sprawdzić ten klasyczek i muszę przyznać, że pomimo prawie 20 lat na karku trzyma się on całkiem dobrze. Wszystko działa, jest sporo taktycznej gry, sama wieża wcale mi nie przeszkadzała. Była ona dość sprawiedliwa i dawała fajne emocje, bo ktoś ma przewagę, ale może tym razem to ten słabszy zwycięży. Dawała ona poczucie, że ten w gorszej sytuacji może się jeszcze wybronić i czasem słabszy mógł zaatakować większego. Niby nie powinno to tak działać, ale że w rozgrywce, to ja byłam tym słabszym, nie miałam nic przeciwko. Bardzo lubię mechanikę programowania akcji, co też skłoniło mnie do spróbowania Shoguna. Jest ona zaimplementowana ciekawie, choć trochę boli, że widzimy tylko pięć pierwszych akcji w fazie planowania. To daje zbyt mało kontroli nad naszymi planami i trochę boli. Podsumowując, gra nie jest zła, wciąż widzę dla niej miejsce obok współczesnych gier area control, ale to chyba nie jest gra dla mnie. Trochę za długa i zbyt nieprzewidywalna. Wymaga planów w przyszłość. Rozumiem, że to się może podobać, ale dla mnie, to już za duże wybieganie w przód i nie jestem w stanie tego przewidzieć. Ocena po 1 partii w 5 osób. Czas rozgrywki = 3:26 h.

Gra ma już swoje lata, ale nadal robi robotę. Prosta Area kontrolka z programowaniem akcji i twistem w postaci wieży. Ale ta wieża to jest strzał w 10. Sprawia że cały negatywny aspekt wynikający z losowości staje się nieodczuwalny. Ekscytacja, która towarzyszy bitwom w trakcie wrzucania kostek jest jedyną w swoim rodzaju. A dodatkowo jeśli rng nas mocno poturbuje, to jest to rekompensowane przez przewagę w przyszłych bitwach, gdyż nigdy nie wiadomo co czai się w wieży. Nawet najbardziej oczywiste pojedynki potrafią tu zaskoczyć swoim rezultatem (szczególnie potyczki z rozwścieczonym chłopstwem). Jest wiele bardziej rozbudowanych i ciekawszych gier, jednak i tak po czasie zawsze wraca się do tej prostoty, którą tu znajdziemy.

Mechanicznie ta gra jest bardzo ciekawa, ponieważ mamy wieże na kosteczki, kótra w losowy sposób roztrzyga pewne spory. Wieża jest naprawdę fajna i emocjonująca, a sama gra, jak i mechanika gry jest także przyjemna, chociaż sama gra potrafi się też dość długo ciągnąć. Połowa gry i zleciało nam dobre 2h. Jeżeli komuś nieprzeszkadza losowość, to myślę, ż ega może się spodobać. Bywały sytuacje, że ktoś wrzucił pełno kostek, a ktoś inny 1/5 tych kosteczek i wygrał :P. My to sobie tłumaczymuy tak, że paru wojaków rozgromiło grone płotek ;P