Największą siłą tej gry jest poziom skomplikowania problemu, który stawia ona przed graczem w jego turze. Podczas ruchu poziom jego strategiczności (chcę w całej grze iść mniej-więcej w to i to) oraz taktyczności (wezmę to i to, żeby to i to, a w przyszłej turze liczę na to i na to) jest idealna. Nie aż tak mała szczypta losowości jest tutaj zaletą, ponieważ zarządzanie nią jest itegralną częścią decyzji oddanych graczowi. To jeden z tych tytułów, gdzie po rozegraniu mam ochotę natychmiast grać jeszcze raz, żeby rozwiązać te łamigłówkę lepiej. I niech Was to nie zwiedzie - tu jest sporo interakcji między graczami, jak na suche euro o średniowiecznych zamkach - cały czas zagląda się na plansze pozostałych graczy, sprawdzając w co idą i co mogą zrobić w kolejnych turach. Ważne też zaznaczyć, że jak na grę Stefana Felda nie czuć tu, że jest to point salad. Jest, ale boli to tak bardzo, nie ma tego wrażenia, co w wielu innych jego tytułach, że "w sumie to mógłbym grać cokolwiek" a jednocześnie "nie mam pojęcia co jest dobrą decyzją bo wszytko punktuje". Tu jak zabrakło jednego oczka na kości to dokładnie wiadomo, gdzie boli. Z negatywów mógłbym się czepiać super nudnego tematu i nieciekawej oprawy graficznej (osobiście wolę ją od późniejszych wydań, jest czytelniejsza) ale to jedna z tych niewielu gier, gdzie miodność mechanizmów przesłania marność efektów wizualnych. Byłem zachwycony 10 lat temu i jestem dziś, do tego stopnia, że w 2025 roku kupiłem wreszcie własny egzemplarz.