Na wstępie muszę napisać, że nie jestem wielką fanką kooperacji, choć jest kilka tytułów z tego segmentu do których lubię wracać. "Zakazana pustynia" należy do tego grona, choć rozgrywka potrafi być dobijająca, gdy w pewnym momencie naprawdę przestajesz widzieć światełko w tunelu i nie widać możliwości odwrócenia losu na swoją korzyść. I właśnie ta nieprzewidywalność może nam się podobać lub niezwykle wkurzać. Niezależnie od tego czy nasza ekspedycja padnie z pragnienia, czy całkiem zasypie nas piach mix losowo dobranych karty burzy oraz umiejek naszych postaci ma spory wpływ na to co się wydarzy podczas gry. I tu muszę napisać, że ze względu na ten fakt dobór postaci podczas gry może być kluczowy (najlepiej gra się z archeologiem i nosicielem wody) oraz zdecydowanie rozgrywki w 3-4 osoby wydają się mi efektywniejsze. Łatwiej przeciwdziałać nagromadzeniu się piachu na kaflach i szybciej dotrzemy do szukanych elementów statku powietrznego. Podoba mi się też zabieg z przemieszczaniem kafli podczas burzy i wpływu tego działania na szukanie w piachu elementów statku powietrznego. Gra ma syndrom kolejnej partii, a rozgrywki są dość szybkie bez zbędnych przestojów. Sama gra może nie ma jakiejś wspaniałej szaty graficznej, ale samo jej wykonanie jest porządne. Kafle grubę i ten statek powietrzy z elementów, któe suzkamy ! Przy jego składaniu czuję się jak dziecko, które składa drobiazg, który znalazł się w Kinder Niespodziance ;) Polecam do rodzinnego grania lub do wykorzystania w bibliotekach i świetlicach szkolnych.
Co mi się podoba
- Jakość wykonania
- Mechanika
- Modułowa plansza
- Różne poziomy trudności
Co mi się nie podoba
- Niezbalansowane umiejętności postaci.
- Losowość