Tam, gdzie kraczą żaby to dwuosobowa gra karciana, w której rywalizujecie o Puchar Społeczności, przemierzając okolice wioski, zagrywając karty wieśniaków, sprzętu i budynków oraz próbując jak najlepiej wykorzystać ograniczoną liczbę ich użyć. Ważnym elementem jest plansza podróży — część efektów pozwala poruszać się po trasie i zdobywać nagrody, a zużyte karty trafiają do schowka punktacji, więc trzeba myśleć nie tylko o bieżącym efekcie, ale też o tym, jak dana karta zapunktuje na końcu gry.  Najciekawsze jest to, że gra łączy kilka rzeczy naraz: zarządzanie ręką, lekkie budowanie silniczka i punktowanie oparte na zestawach kart. Wieśniacy, sprzęt i budynki wzajemnie się napędzają, a do tego dochodzi inwestowanie w budynki i pilnowanie momentu, w którym karty „schodzą” do punktacji. To nie jest ciężka karcianka, ale daje więcej decyzji, niż sugeruje jej spokojna oprawa.  Lubię ją za to, że w małej, dwuosobowej formule daje poczucie rozwijania własnego układu kart, a plansza podróży faktycznie dodaje coś więcej niż tylko kolejny tor na boku. Fajnie działa też to, że karty mają ograniczoną liczbę użyć — trzeba zdecydować, czy jeszcze z nich korzystać, czy już „oddać” je pod końcowe punkty.  Dla kogo? Dla osób, które lubią gry stricte na 2 osoby, lekkie euro-karcianki i spokojne kombinowanie. Dobrze sprawdzi się u par albo duetów, które wolą myślenie i zależności między kartami niż bezpośrednią złośliwość. Dla graczy szukających bardzo szybkiej, całkiem prostej karcianki może być odrobinę bardziej wymagająca, niż sugeruje uroczy temat.

W tytule: "Tam gdzie kraczą żaby" brakuje królika, a już w nazwie byliby przedstawieni wszyscy bohaterowie gry. Niemniej tytuł współgra z osobliwą szatą graficzną tej gry. Ilustracje mogą się podobać lub nie - kwestia gustu. Ale tak samo jak są specyficzne obrazki, tak samo specyficzna jest sama gra. W zasadzie to gra karciana z planszą. Podobny zabieg zastosowano w Blasku, tylko tutaj po tej planszy podróżuje się wielokrotnie. Budujemy silniczek, zbieramy zestawy, ale wszystko robimy to w oparciu o nieszablonowe mechaniki. Gra nie jest trudna w zasadach, choć warto zagrać raz na próbę, aby ją lepiej wyczuć. Trzeba też zauważyć, że dołączona ona do wielu tytułów w ostatnim czasie będących grami dla dwójki (choć tym razem - podobnie jak np. Ironwood - z wariantem solo). Bezwzględnie polecam wszystkim, którzy lubią grać w parze, zwłaszcza w nietrywialne i nietypowe gry.