Chyba jeden z moich największych zawodów planszowych w ostatnich latach. Gra na papierze wygląda świetnie. Silnie asymetryczne talie, odmienne cele i sposoby gry wiedźmy oraz łowcy - brzmi super. Do tego dochodzi blef, kombinacja jak przechytrzyć i wyprowadzić przeciwnika w pole. Do tego talie, które można rozwijać i układać przed rozgrywką (gdy ma się dodatki). Do tego nie jest to TCG z dużym finansowym progiem wejścia. No ideał. Niestety w naszych rozegranych 15 partiach okazało się, że do ideału brakuje bardzo wiele. W tej grze bardzo słabo wypada blef - czyli sam core jej zamysłu. Nie ważne co się robi, nasza każda gra kończyła się tak, że albo wiedźma blefowała na dwóch wieśniaków (jeden był prawdziwy, drugi to blef) i łowca musiał podjąć decyzję zabijając jednego, bo w innym przypadku w kolejnej rundzie by przegrał (został by odpalony rytuał). Przy graczach o podobnych umiejętnościach nie da się blefować na 3 wieśniaków, bo jest za mało czasu - wtedy łowca zdąży rozgryźć co i jak. Gra się też dłuży ale najgorsze jest właśnie to, że po 1h grania łowca rzuca monetą i ma 50% szans na wygraną. No chyba, że wcześniej wylosuje kartę akurat tego wieśniaka, na którego jest blef - wtedy cała gra nie ma sensu bo wie już kogo zabić. To, że wiedźma nie wie której postaci kartę odkrył łowca to nieporozumienie.

Temat polowania na czarownice jest niezwykle modny, rozbudza wyobraźnię pisarzy, filmowców a jak widać także autorów gier. Ta akurat opowiada o pojedynku czarownicy i łowcy czarownic. Dobra gra dwuosobowa. Fajna mechanika, asymetria, trochę blefu. Ona musi odprawić rytuał. On złapać ją wcześniej, zanim spełni swoje zamiary. A pośród nich wieśniacy, którzy równie łatwo mogą poprzeć każda ze stron jak i stać się przypadkowa ofiarą. Dobra, ale też wymagająca gra pojedynkowa, bardziej do poważnej rozgrywki niż jako przerywnik.