Korona Starego Króla to kwintesencja interakcji – i to głównie tej negatywnej. Cały czas trzeba bacznie obserwować poczynania przeciwników i szykować się na każdy scenariusz. Mimo identycznych talii startowych, różnice między frakcjami są szybko wyczuwalne. Klany zachęcają do agresji, Zgromadzenie do mozolnego budowania wpływów, a Buntownicy do manipulacji kartami rywali. Z tego względu tytuł najlepiej sprawdzi się w stałym gronie; znajomość talii i umiejętności daje tu ogromną przewagę. Rzeczy do zrobienia i zapamiętania w każdej fazie jest mnóstwo. Bez wyrozumiałych współgraczy, którzy pozwolą cofnąć ruch, gdy zapomni się o oczywistej czynności, poziom frustracji mógłby szybko poszybować w górę. Sporym minusem designerskim są niestety małe napisy na Kartach Królestwa. W przeciwieństwie do kart głównych, te mają standardowy rozmiar, ale upchnięto na nich sporo tekstu, a przecież musiało się też znaleźć miejsce dla grafiki. Gdy leżą na planszy lub u przeciwnika, odczytanie ich jest niemal niemożliwe bez brania karty do ręki, co spowalnia grę. Korona Starego Króla to na pewno nie jest gra dla każdego. Przede wszystkim dominuje tu wredna interakcja i ciągłe podkładanie kłód pod nogi. Łatwo wpaść w schemat „może nie wygram, ale przynajmniej tobie zaszkodzę”. Natomiast dla zgranych ekip planszówkowych będzie to świetna propozycja, w której każda partia wygląda inaczej. Po kilku rozgrywkach, gdy poznacie siły i słabości frakcji, gra zamieni się w pasjonującą bitwę na blefy, intrygi i podstępy. ~ Bartek