MLEM: Agencja kosmiczna

Prosta gra z nadmiarem zasad - to nie jest prawidłowe połączenie. Zasady punktacji nie są oczywiste na pierwszy rzut oka, co dyskwalifikuje ją jako prostą grę rodzinną - raczej będzie to gra rodzinna dla geeków, którzy cierpliwie wytłumaczom nie-geekom o co chodzi. Ogólny trzon jest dobry: mamy na planszy kolejne pola, na które się przesuwamy we wspólnej rakiecie, a to, czy się przesuniemy czy nie zależy od tego, czy wyrzucimy określone wartości wskazane na konkretnym polu, jeśli nie - następuje wybuch i nici z potencjalnych punktów. Jeśli się uda przynajmniej 1 rezultat na wszystkich kostkach (których ilość stopniowo się dodatkowo zmniejsza) - przesuwamy się WSZYSCY dalej. Ale mimo, że lecimy razem w rakiecie, nie jest to gra kooperacyjna. Jeśli nie zdecydujemy się na opuszczenie rakiety w którymś momencie, to ostatecznie - jeśli naprawdę sprzyja nam szczęście - możemy wylecieć w głąb kosmosu i zakończyć lot sukcesem - to dla tych, co mają nadmiar szcześcia, a niedobór rozumu - tacy jak ja, którzy wygrywali w MLEM dzięki kostkom, a matematycy się wywalali (bo statystycznie większe szanse na niewiele się zdadzą)! Tak więc podstawa jest fajna i ciekawa, ale ta gra ma kilka problemów, które powodują, że lepiej rozejrzeć się za bardziej grywalnymi tytułami push-your-luck. Do problemów należy m.in. fakt że każdy posiada 8 minimalnie modyfikujących podstawowe reguły kotków-astronautów, każdy z dość zagmatwanym opisem, choć generalnie mają w większości proste funkcje (np. lądowanie na księżycu punkty x2), ale jeszcze większy problem jest z tym, że po prostu często patrzymy i nudzimy się czekając co rundę co wyrzuci przeciwnik (aktualny lider w rakiecie) i decydujemy (szacujemy) czy już wysiadamy, czy jeszcze nie; jednak największy problem MLEM to wysoka powtarzalność przy nieppotrzebnym skomplikowaniu reguł, a zarazem nie wpływających na rozgrywkę. Ostatecznie wychodzi co najwyżej przeciętna gra, z mojego punktu widzenia wygląda to tak, jakby została niedotestowana odpowiednio i zbyt szybko wypuszczona do sprzedaży, bo można by zmienić nieco jej mechanikę i graloby się lepiej, ciekawiej, i chętniej powracało do niej, choć rozumiem skad sztywne wartości do wyrzucenia (by lecieć dalej, a nie rozbić się) wypisane przy każdym polu na planszy, a nie np. losowo lub modułwoo, i są to dość sprytnie dobrane wartości, które wspólnie tworzą trudny do przejścia system kolejnych planet i księżyców.