Septima to gra, w której wcielamy się w wiedźmy zbierające składniki do tworzenia eliksirów, by leczyć mieszkańców wioski. Niestety, nie ułatwiają nam tego łowcy, którzy na nas polują, a w międzyczasie musimy bronić naszych sióstr i braci przed wygnaniem. Najbardziej spodobało mi się tutaj planowanie, gdzie ustawić naszego lidera na planszy tak, aby wykonać pożądaną akcję, znaleźć się w odpowiednim miejscu, ale jednocześnie nie narazić się na złapanie przez łowcę. Im bliżej niego stoimy i im wyższy mamy poziom podejrzeń, tym łatwiej może nas dopaść. A to boli, bo wtedy tracimy jeden z kafli wiedźm z naszego zgromadzenia, co oznacza nie tylko utratę bonusów, ale też mniejsze możliwości punktowania na koniec gry. Kafle wiedźm są istotne, ponieważ im więcej ich posiadamy, tym więcej celów z Księgi Przepowiedni możemy wybrać i zapunktować za nie, o ile oczywiście spełnimy ich warunki. Świetnie działa tutaj mechanika dopasowywania akcji z innymi graczami lub Septimą. Czasem zależy nam na dopasowaniu akcji do innego gracza, ponieważ daje to dodatkowe bonusy. Bywają jednak sytuacje, gdy lepiej tego unikać, aby nie zwiększać poziomu podejrzeń i nie ryzykować złapania przez łowcę. Karty akcji zagrywamy w tajemnicy, a potem jednocześnie je odkrywamy. Można wcześniej dopytywać innych, co planują zagrać, tylko trzeba na to uważać, bo mogą blefować. Podczas moich rozgrywek zdarzały się przypadki negatywnej interakcji, gdy ktoś celowo dopasował swoją akcję, aby podnieść poziom podejrzeń innego gracza i ułatwić łowcom schwytanie jego wiedźmy. Oczywiście, to, ile tej interakcji będzie, zależy od towarzystwa. Miałam również spokojniejszą partię. Jedyną rzeczą, która mnie nie do końca przekonała, jest losowość podczas procesu osądzania wiedźm. Do woreczka trafiają zarówno lojalni mieszkańcy (należący do graczy), jak i wściekli, co może sprawić, że mimo naszych starań los zdecyduje o wygnaniu wiedźmy zamiast o jej zdobyciu przez któregoś z graczy. Jest wprawdzie wariant deterministyczny, eliminujący nieco tę losowość, ale jeszcze go nie testowałam. Gra oferuje dwa warianty rozgrywki: podstawowy i pełny. Jeśli lubicie cięższe gry, od razu polecam pełny wariant, dodaje on karty czarów i planszę rytuałów, co znacznie urozmaica grę. Wersja podstawowa sprawdzi się lepiej dla średniozaawansowanych graczy, którzy po raz pierwszy sięgają po Septimę. Trzeba przyznać, że jak na grę euro, Septima ma wyczuwalny klimat, co powinno spodobać się fanom tematyki wiedźm. Ja sama nie jestem jej wielką fanką, ale mimo to dobrze się bawiłam. Myślę, że najlepszym sposobem, aby sprawdzić, czy ta gra przypadnie komuś do gustu, jest po prostu w nią zagrać albo obejrzeć gameplay. Dla mnie nie jest to tytuł, do którego będę często wracać, nie dlatego, że jest zły, wręcz przeciwnie, ale po prostu bardziej ciągnie mnie do innych gier euro, jak choćby Trickerion. Jeśli jednak ktoś zaproponuje partyjkę, raczej nie odmówię.

Bardzo dobre euro. Największy plus to zdecydowanie świetny klimat gry i wykonanie. Co do samej rozgrywki, jest tu sporo opcji do wyboru, przy wariancie pełnym trzeba sporo kombinować, a już na pewno w podczas kilku pierwszych rozgrywek. Mimo wszystko, wydaje mi się że może być problem z regrywalnoscią po jakimś czasie. Trafiony zakup, Septima zdecydowanie umila czas. Daje max, chociaż do ulubionych nie trafi.

Septima to rozbudowana gra strategiczna typu euro, w której magia nigdy nie jest tylko narzędziem, a każda decyzja niesie ze sobą konsekwencje. Gracze wcielają się w przywódców sabatów czarownic, działających w miasteczku, gdzie praktykowanie magii przynosi potężne korzyści, ale jednocześnie zwiększa ryzyko zainteresowania Inkwizycji. Cała rozgrywka opiera się na napięciu pomiędzy chęcią zdobywania wpływów a koniecznością zachowania ostrożności. Rdzeniem gry jest planowanie akcji w oparciu o wspólną pulę miejsc. W danej rundzie gracze potajemnie wybierają, gdzie chcą wysłać swoje wiedźmy, a następnie akcje są rozpatrywane jednocześnie. Prowadzi to do częstych konfliktów interesów, ponieważ obecność kilku graczy w tej samej lokacji wzmacnia jej efekt, ale jednocześnie zwiększa poziom podejrzeń. Im więcej magii zostaje użyte publicznie, tym bardziej rośnie zagrożenie ze strony Inkwizycji, co może prowadzić do kar, a nawet eliminacji wiedźmy. W trakcie gry gracze pozyskują uczniów, uczą się zaklęć, zbierają zasoby i rozwijają swój sabat w różnych kierunkach. Każda frakcja ma nieco inne możliwości i preferencje, co sprawia, że strategie znacząco się od siebie różnią. Istotną rolę odgrywa również tor Inkwizycji, który wprowadza stałą presję i wymusza balansowanie pomiędzy ofensywną grą a cichym, mniej widocznym rozwojem. Septima oferuje wysoki poziom interakcji pośredniej – gracze nie atakują się bezpośrednio, ale ich decyzje silnie wpływają na dostępność akcji, siłę efektów oraz poziom ryzyka dla innych. Gra nagradza dobre wyczucie momentu, umiejętność przewidywania ruchów przeciwników oraz elastyczność w dostosowywaniu strategii do zmieniającej się sytuacji na planszy. To tytuł skierowany do doświadczonych graczy, którzy lubią wymagające euro z wyraźnym klimatem, napięciem i koniecznością podejmowania trudnych decyzji. Septima najlepiej sprawdzi się w stałej grupie graczy, gotowych poświęcić czas na poznanie mechaniki i czerpać satysfakcję z głębokiej, wielowarstwowej rozgrywki.